|
«دا»بخش گفته نشده از تاریخ جنگی بود که هنوز پیامد هایش را پس می دهیم
|
|
رخشان بنی اعتماد 
کتاب «دا» یک بخش گفته نشده از تاریخ جنگی بود که هنوز که هنوز است در حال پس دادن پیامدهای آن هستیم.
به نظرمن ویژگی اصلی این کتاب در قصه گویی آن نیست . به نظر من در این کتاب نه مادر بچه گناه دارد و نه هیچ کدام از همه آدم هایی که در طول تاریخ قربانی جنگ بوده اند.
من فکر می کنم آن چیزی که اکنون دغدغه خیلی از ما است یعنی صلح؛ شناخت نکبت جنگ است. وقتی مفهوم صلح را با همه ابعاد آن بشناسیم ، مفهوم سلحشوری، پایداری و مقاومت نیز مشخص می شود.
وقتی در مقدمه کتاب آمده گاهی ماه ها کار نوشتن خاطره نویسی در شرایطی که خانم حسینی نمی توانست روایت آن روزگار را ادامه دهد، قطع می شد به خوبی می فهمیدم و از خودم خجالت می کشیدم که من حتی نمی توانستم آن را بخوانم.
من دست هر دو خانم حسینی را بایت آنچه که خانم حسینی تجربه کردند می فشارم و فکر می کنم هر چه ما بخواهیم الان راجع به این امر صحبت کنیم یا قدردانی کنیم کم است.
من فکر می کنم اگر در مقابل خانم حسینی قرار بگیرم حتما زبانم بند می آمد هیچی نمی توانستم بگویم.